ยายกับดอกจำปีข้างทาง
เมื่อวาน อารมณ์เสียนิดหน่อย เบื่อมาก เลยอยากออกบ้านไปทำอะไรก็ได้ แต่ว่าไม่รู้จะไปไหน ก็เลยโบกแท๊กซี่ไปจินหม่า (ใจกลางเมือง) อารมณ์ประมาณสยามบ้านเรา พอลงแท๊กซี่มาก็เดินไปเรื่อยๆ คิดว่าวันนี้มาคลายเครียดสุดๆไปเลยดีกว่า จะไปเดินห้าง ไปนั่งกินฮาเก้นดาส แล้วก็ไปเล่นเกมส์ตู้ แต่หารู้ไม่ เดินๆอยู่เจอยายแก่ๆนั่งขายดอกจำปี มัดขายสองดอก ราคาห้าเหมา ตีเป็นเงินไทยก็สองบาท ก็เลยซื้อมาคู่นึง โดยให้เงินยายไปห้าหยวน แล้วบอกยายไม่ต้องทอน ยายก็แบบว่าจะทอนเงินให้ได้ แต่เราเดินหนีมา เค้าเลยไม่ได้ทอน แล้วแพร์ก็ไปเดินเล่นห้างรอบนึง เดินแค่ชั้นรองเท้า เดินแปปๆเบื่อ คิดได้ว่า เดี๋ยวออกไปขอนั่งเล่นกับยายดีกว่า ก็เลยออกจากห้างไป แวะซื้อน้ำสองแก้ว อุตส่าห์ซื้อชาร้อนๆไปให้ยาย แล้วก็เดินไปหายาย ถามยายขอนั่งด้วยได้มั้ย เค้าก็จะเอากระดาษให้แพร์รองนั่งกับพื้น แต่แพร์บอกว่าไม่เป็นไร แล้วนั่งกับพิ้นไปเลย คุยกับยาย ยายมัดดอกจำปีอยุ่ แพร์ก็ขอยายช่วยมัด แต่ยายบอกว่าจะเสร็จแล้ว ไม่เป็นไร ด้วยความที่ยายไม่ยอมให้ช่วย ก็เลยควักดอกจำปีที่ซื้อมาออกจากกระเป๋า แล้วถามยายว่าขอเปลี่ยนดอกได้มั้ย คือจะเอาอันที่มัดแล้วคืนยายแล้วเอาดอกที่ยังไม่ได้มัดมาแทน ยายจะได้ไม่ต้องมานั่งมัดอีก จากนั้นยายก็ให้ แล้วถามว่าเมื่อกี้แพร์คือคนที่ให้เงินยายห้าหยวนหรอ แล้วจะควักเงินทอนให้แพร์ทันที แพร์ก็บอกยายว่าไม่ต้องทอน ห ยายก็ถามว่า มีเงินพอใช้มั้ย พอหรือไม่พอใช้ เดี๋ยวยายเอาเงินคืนให้เอามั้ย แล้วยายก็จะควักเงินให้จนได้ แพร์ก็บอกยายว่าไม่เป็นไร ห้าหยวนไม่ใช่เงินเยอะ แล้วก็ชวนยายคุย แล้วไม่รู้ว่าอารมณ์ไหน แพร์ก็ร้องไห้ออกมา บอกยายว่า แพร์มีอาม่า แต่อาม่าเสียแล้ว เห็นยายแล้วคิดถึงอาม่ามาก พอยายเห็นแพร์ร้องไห้ก็ปลอบใหญ่ พูดมาเยอะมาก แต่แพร์ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง จับใจความได้ประมาณว่า ยายบอกว่าคนเราแก่แล้วก็ต้องตาย อะไรประมานนี้แหละ แล้วยายก็ถามซ้ำๆว่ามีเงินพอใช้มั้ย ยายคืนเงินให้เอามั้ย ยายบอกว่าเรียนมหาลัยต้องพักผ่อนเยอะๆนะ แล้วขอให้แพร์จบมามีงานทำดีๆ ยายจับมือ แล้วก็พูดๆๆมาด้วยความเอ็นดู ทำให้ยิ่งร้องไห้เข้าไปอีก คิดดูสิคะ แพร์นั่งอยุ่ในกลางที่ท่องเที่ยวที่มีห้างหลายๆห้าง คนเยอะมาก ใครเดินผ่านไปผ่านมาก็มองแพร์กับยายกันทั้งนั้น มีวัยรุ่นจีนกลุ่มนึงหยุดดูด้วย เหอๆ แล้วแบบยายขายดอกแค่ห้าเหมา ถูกมากแล้ว แต่ทำไมคนจีนใจร้ายจัง เดินมาเพื่อต่อให้เหลือสามเหมา พอยายไม่ให้ก็ไม่ซื้อ บางคนก็ต่อสามคู่หนึ่งหยวน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำแบบนี้กับคนแก่ เพราะว่าถ้าเป็นที่ไทย แค่คนไทยเห็นเป็นคนแก่ก็จะเพิ่มเงินให้ด้วยซ้ำไป เห้ออ คนจีนหนอคนจีนแพร์ก็นั่งกับยายไปเรื่อยๆ เอาชาที่ซื้อมาให้ยายกินยายก็ไม่ยอมกิน บอกว่ามีน้ำแล้ว แล้วก็ควักขวดน้ำชาเก่าๆมาให้ดู แล้วยายก็เอาข้าวที่ห่อมาจากบ้านเอามากิน แล้วชวนแพร์กินด้วย ทั้งๆที่ข้าวยาย มีแค่ผัดแตงกวาประมาณสามชิ้นแล้วก็กุนเชียงหั่นบางๆอีกสองชิ้นแค่นั้นเอง แพร์ถามยายว่าทำไมกินข้าวน้อยจัง เห็นคนจีนคนอื่นเค้ากินกันเยอะมาก ยายก็บอกว่านี่ยายกินเยอะแล้ว แล้วก็นั่งคุยไปเรื่อยๆ ถามยายว่าบ้านอยุ่ไหน สรุปบ้านยายไกลมา นั่งรถเมล์สองต่อ แต่ก็ยังดีที่ประเทศนี้สนับสนุนคนแก่ โดยให้ขึ้นรถเมล์ได้ฟรี แล้วแบบนั่งขายดอกอยู่ดีๆก็มีเทศกิจมา แต่เค้าพุดไรกะยายแพร์ก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่รู้ว่าเค้าพูดดีๆด้วย ยายก็บอกว่าเดี๋ยวขอทำดอกอีกอันก่อนจะเสร็จแล้ว แพร์ก็เลยเตรียมช่วยยายเก็บของ แต่ที่ไหนได้ ยายไม่ไปค่ะ แต่เทศกิจก็เดินไปแล้ว ไม่ได้ว่าไร เราก็นั่งที่เดิมกันสักพัก แพร์ถามยายว่าจะกลับบ้านเมื่อไหร่ ยายบอกว่าต้องขายหมดก่อน แล้วยายก็นับ เหลือดอกอีกสิบสี่อัน แพร์เลยบอกยายว่า แพร์ขอซื้อดอกนี้ได้มั้ย จะเอาไปให้เพื่อนๆ ยายก็บอกว่าได้สิ แล้วรีบหาถุงใส่ดอกให้แพร์ บอกว่าให้แพร์เอาไปให้เพื่อน แล้วไม่เอาเงินนะ แพร์หยิบเงินมาสิบหยวนให้ยาย แต่ยายปัดสุดๆแบบไม่ยอมเอาจริงๆ แพร์ไม่รู้จะขอร้องยังไงเลยยกมือไหว้ยายให้ช่วยเอาเงินเหอะ แต่ยายก็ไม่ยอม แพร์เลยบอกยายว่างั้นเอาสิบหยวนนี่แลกห้าหยวนเมื่อกี้ได้มั้ย ยายก็เลยยอม ยายก็ควักเงินห้าหยวนออกมาให้แพร์ แพร์เอาสิบหยวนให้ยายไปแล้วแพร์ก็แอบเอาเงินห้าหยวนนั่นปนไปในเงินยาย ดีที่ยายไม่รู้ แต่ไม่อยากจะพูดเลย ว่าเงินยายมีแต่เศษเงินทั้งนั้น มีแค่แบงค์เล็กๆ แบบเบงค์เหมา สองเหมา หนึ่งหยวน อะไรแบบนี้ ยายเป็นคนดีมาก ยายพูดกะแพร์ซ้ำไปซ้ำมาว่าแพร์เป็นคนดีจริงๆ บอกว่าใหตั้งใจเรียน จบมาทำงานดีๆ พักผ่อนเยอะๆ มันทำให้แพร์คิดถึงอาม่ามาก เหมือนได้รับความอบอุ่นที่อาม่าเคยให้มา เศร้าจริง สุดท้ายแพร์อาสาเดินไปส่งยายที่ป้ายรถเมล์ โดยอ้างว่าแพร์จะกลับรถเมล์เหมือนกัน จูงมือยายข้ามถนน น่ำตาไหล บอกลายาย บอกยายว่า ขอให้แข็งแรง หวังว่าคราวหน้าจะได้เจอกันอีก ยายเลยบอกแพร์ว่าขอให้แพร์แข็งแรงและมีความสุข แล้วน้ำตาก็ไหล เศร้าจังเลยค่าาา อยากเจอยายอีก ยายน่าสงสารมาก อุปกรณ์ขายของของยายมีแค่ตะกร้าใบเล็กๆเก่าๆใบนึง ที่ข้างในมีดอกจำปี ข้าว น้ำ ถุง และจานเล็กๆ(เท่ากับจานข้าวของเรา)สำหรับเอาไว้วางบอกไม้ขาย วันนี้แพร์ไปเรียนก็คอยมองแต่ข้างถนนเพราะแถวทางที่ผ่านจะมีคนแก่นั่งขายดอกพวกนี้อยุ่ แพร์หวังว่าสักวันจะเจอยายอีก
>Pear
14 ก.ย. 2552 เวลา 21:09 น.
คนเรายิ่งเป็นผู้ให้ เราก็จะยิ่งได้รับ
เรียนจบเร็วๆ นะค่ะ
คุณน่ารักจริง ๆ ค่ะ
และยายก็คงรู้ดีถึงข้อนี้นะคะ
ฉันเชื่ออย่างนั้น
อ่านจนตาลาย
แต่ก้อน่ารักดีค่ะ
ปิ๊กกี้
น่าสงสารคุนยายจิงๆด้วย
เปนเป๊กๆก้อช่วยเหมือนกัน
เคยช่วยเหมอนกัน นานมาแว้วอ่า น่าสงสารๆ เห้อออออ
พี่อ่านแล้ว นึกภาพตาม เข้าใจอารมณืเลย
คนจีนใจร้าย น้องแพรไปเกณฑ์เพื่อนมาซื้อเยอะๆๆเลย
^ ^
คุณยายก็น่ารักด้วย
ชื่อขวัญนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ
ต้องบอกว่าฝันดีนะคะคุณแพร์
ม่ามองลงมาเห็นเราร้องไห้
ม่าจะเสียใจ~
เวลาพี่เห็นคนแก่ที่นี่ก็คิดถึงยายเหมือนกัน
แต่ยายพี่ก็ยังอยู่นะ
แต่ก็คิดถึง อยากเจอ อยากอยู่ด้วย
ที่ไทยจะมีศูนย์สอบที่กรุงเทพกับปัตตานี
http://mos.e-tech.ac.th/e-org/depart/foreign_languages/index.php?option=com_content&view=article&id=167:topik&catid=55:-m-m-s&Itemid=75
ตามเวปนี้เลยจ้า :D
ถ้าอาม่ารู้ท่านต้องดีใจมาก
ที่น้องแพรเป็นเด็กดี และรักอาม่ามากขนาดนี้
ขอให้เจริญๆนะคะน้องแพร
พี่คิดว่าพี่บอกแล้วนะเนี้ย - -
สงสัยจะเพี้ยน เพราะ ทำงานหนักไป
ขอโทษอีกทีค่ะ แล้วก็ขอบคุณด้วยค่ะ
T T
สำนึกผิด
รอบแรกเอเจ้นทำให้
รอบสองไปที่จีนแล้วมหาลัยทำให้อะค่ะ